تو خدا....

تو در آن زمان كه نامي ز جهان نبودي، بودي

درِ بسته جهان را تو به روي ما گشودي

تو سپرده اي به شبنم كه به برگ گل نشيند

به خزان اجازه دادي كه ز باغ گل بچيند

تو به گوش ابر خواندي كه از آسمان ببارد

تو به آفتاب گفتي به زمين قدم گذارد

تو به چشمه ياد دادي ز دل زمين بجوشد

به گياه تشنه گفتي كه زآبِ آن بنوشد

به هزار نقش زيبا گل و سبزه را كشيدي

شب و روز و كوه و دريا همه را تو آفريدي

تو كه اي ، چه اي ،كجايي !؟ تو خدا ، هر آنچه هستي

تو خدا هميشه بودي ، تو خدا هميشه هستي